براى دردهاى سر و با مرهم‌ها براى التيام زخم‌ها نافع است . مقدار خوراك آن تا 35 گرم است . « زيت العتيق » : اگر روغن زيتون را بيش از يك سال و به قولى تا شش سال نگهدارى كنند كهنه شود ، آن را « زيت العتيق » گويند . اين نوع روغن زيتون گرمتر از غير عتيق آن است . خواص آن مليّن است و اكتحال و ماليدن آن به چشم براى تقويت چشم مفيد است و اگر آن را گرم كنند و در محلى كه عقرب نيش زده است بمالند درد آن را تسكين دهد . روغن زيتونى كه از هفت سال بيشتر كهنه شده باشد جانشين روغن بلال است و هرچه كهنه‌تر شود قوىتر مىگردد . معروف است كه تا 4 هزار سال قوت خود را نگه مىدارد . روغن زيتونى كه از ميوه‌ى نارس گرفته شود بر خلاف روغن زيتون معمولى سرد و خشك است . خواص آن مقوى لثه و دندان و صاف‌كننده‌ى اخلاط و بازكننده‌ى گرفتگىها و انسداد و مانع ترشح عرق است . براى خرد كردن سنگ مثانه مفيد است . اگر 80 گرم آن را با 80 گرم عسل ، 14 گرم كندر و 16 گرم سياه‌دانه مخلوط كنند و مدت سه روز در حمام بخورند و در آن روزها آب سرد نخورند براى تمام دردهاى سرد مانند سستى و فلج و لقوه و نظاير آن مفيد بوده و براى پيران موجب هيجان و تقويت نيروى جنسى مىشود . جوشانده‌ى برگ زيتون 50 - 20 گرم در هزار گرم آب مصرف مىشود و گرد پوست شاخه‌هاى زيتون و يا گرد برگ زيتون از 25 - 4 گرم مخلوط در يك مايع يا شربت ساده و يا مخلوط در آب عسل خورده مىشود . خوردن روغن زيتون به‌عنوان مليّن 50 - 30 گرم نافع است و به علاوه قولنج كبدى كه ناشى از سنگ كيسه‌ى صفرا باشد را تسكين مىدهد . در استعمال خارجى مخلوط روغن زيتون و آب‌ليمو به مقدار مساوى براى شستن و پانسمان زخم مفيد است . تحقيقات جديد در مورد خواص درمانى روغن زيتون ساكنين جزيره‌ى كرت بيش از هر ملتى در رژيم غذايى خود از انواع مواد چربى استفاده مىكنند و معمولا غذاهاى خيلى چرب مىخورند و در حدود 45 درصد كالرى حاصل از رژيم غذايى روزانه‌ى آنها از چربى مىباشد . حد اقل 33 درصد آن از روغن زيتون